جهت مشاوره تلفنی با وکیل با شماره 09121978853 در تماس باشید.

‏شماره166091 26/10/1385‏

جناب آقای دکترمحمود احمدی‌نژاد
رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران

‏ عطف به نامه شماره 40699/24925 مورخ 6/9/1380 در اجراء اصل یکصد و بیست و سوم (123) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ‏قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنواسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی ‏‏(1969) و پروتکل 1992 جهت اصلاح کنواسیون تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) که به عنوان لایحه به ‏مجلس شورای اسلامی تقدیم گردیده بود، با تصویب در جلسه علنی مورخ 24/11/1380 ‏
و تأیید شورای محترم نگهبان به پیوست ارسال می‌گردد.‏

رئیس مجلس شورای اسلامی ـ غلامعلی حدادعادل

شماره139808 4/11/1385‏

وزارت راه و ترابری

قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون بین‌المللی مسئولیت مدنی ناشی از خسارت ‏آلودگی نفتی (1969) و پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) که در ‏جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ بیست و چهارم بهمن ماه یکهزار و سیصد و هشتاد مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ21/10/1385 ‏به تأیید شورای نگهبان رسیده و طی نامه شماره 166091 مورخ 26/10/1385 مجلس شورای اسلامی واصل گردیده‌است، به پیوست جهت ‏اجراء ابلاغ می‌گردد.‏

رئیس‎جمهور ـ محمود احمدی‌نژاد

قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی ‏نفتی (1969) و پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971)‏

‏ ماده واحده ـ به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه داده می‌شود به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ‏ناشی از خسارت آلودگی نفتی 1969 مشتمل بر مقدمه، هجده ماده، یک ضمیمه و نکات توضیحی و پروتکل (1992) جهت اصلاح کنواسیون ‏تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) مشتمل بر مقدمه و سی و نه ماده به شرح پیوست ملحق شود و ‏اسناد مربوط را تسلیم نماید.‏

بسم‌الله الرحمن الرحیم
پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971)‏

‏ طرف‌های متعاهد به پروتکل حاضر ‏
‏ با درنظر داشتن کنوانسیون بین‌المللی تأسیس صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971) و پروتکل (1984) مربوط ‏به آن.‏
‏ با توجه به این‌که پروتکل (1984) مربوط به این کمیسیون که دامنه شمول را افزایش و میزان غرامت را بهبود می‌بخشد، لازم‌الاجراء ‏نگردیده‌است.‏
‏ با تأیید اهمیت حفظ استمرار نظام بین‌المللی مسؤولیت و جبران خسارت آلودگی نفتی.‏
‏ با آگاهی از نیاز به تضمین لازم‌الاجراء شدن هرچه سریعتر مفاد پروتکل (1984).‏
‏ با اذعان به اینکه اتخاذ ترتیباتی جهت اجراء همزمان و مکمل کنوانسیون اصلاح شده و کنوانسیون اصلی برای یک دوره انتقالی، برای ‏دولتهای متعاهد واجد مزیت است.‏
‏ با قانع شدن نسبت به این‌که تبعات اقتصادی خسارت آلودگی ناشی از حمل نفت به‌صورت فله در دریا توسط کشتی‌ها کماکان باید ‏مشترکاً توسط صنعت کشتیرانی و صاحبان کالای نفتی تحمل گردد.‏
‏ با درنظر داشتن تصویب پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969) به ‏شرح ذیل توافق نمودند:‏
‏ ماده1ـ کنوانسیونی که توسط مفاد این پروتکل اصلاح می‌شود عبارت است از کنوانسیون بین‌المللی تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای ‏جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) که از این پس با عنوان کنوانسیون صندوق (1971) مورد اشاره قرار خواهدگرفت. برای دولتهای متعاهد به ‏پروتکل (1976) کنوانسیون صندوق (1971) اشاره به عنوان مزبور، به منزله اشاره به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط ‏آن پروتکل تلقی خواهدشد.‏
‏ ماده2ـ ماده (1) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) می‌شود:‏
‏ 1ـ کنوانسیون مسؤولیت (1992) به معنای کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی، (1992) می‌باشد.‏
‏ 2ـ پس از بند (1) بند جدیدی به صورت ذیل اضافه می‌گردد:‏
‏ (1) مکرر ـ کنوانسیون صندوق (1971) به معنای کنوانسیون بین‌المللی تأسیس صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی ‏‏(1971) می‌باشد. برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) مربوط به آن کنوانسیون، این عبارت به منزله اشاره به کنوانسیون صندوق (1971) ‏به صورت اصلاح شده توسط آن پروتکل تلقی خواهدشد.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین بند (2) می‌شود:‏
‏ 2ـ کشتی، شخص، مالک، نفت، خسارت آلودگی، اقدامات پیشگیرانه، سانحه و سازمان دارای همان معانی مندرج در ماده (1) ‏کنوانسیون مسؤولیت (1992) می‌باشد.‏
‏ 4ـ‌ متن ذیل جایگزین بند (4) می‌شود:‏
‏ 4ـ واحد محاسبه دارای همان معنی مندرج در بند (9) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) می‌باشد.‏
‏ 5 ـ متن ذیل جایگزین بند (5) می‌شود:‏
‏ ظرفیت کشتی دارای همان معنی مندرج در بند (10) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) می‌باشد.‏
‏ 6 ـ متن ذیل جایگزین بند (7) می‌شود:‏
‏ 7ـ ضامن به معنای هر شخصی است که به منظور تحت پوشش قراردادن مسؤولیت مالک مطابق بند (1) ماده(7) کنوانسیون مسؤولیت ‏‏(1992) بیمه یا تضمین مالی دیگری ارائه می‌کند.‏
‏ ماده3ـ ماده (2) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ متن ذیل جایگزین بند (1) می‌شود:‏
‏ 1ـ‌ بدین وسیله یک صندوق بین‌المللی جهت جبران خسارت آلودگی تحت عنوان صندوق بین‌المللی جبران خسارت آلودگی نفتی (1992) ‏که از این پس صندوق نامیده خواهدشد با اهداف ذیل تأسیس می‌گردد:‏
‏ الف ـ پرداخت غرامت در ازای خسارت آلودگی به میزانی که پوشش حمایتی ارائه شده توسط کنوانسیون مسؤولیت (1992) ناکافی ‏نیست.‏
‏ ب ـ به اجراء در آوردن مقاصد مذکور در این کنوانسیون.‏
‏ ماده4ـ متن ذیل جایگزین ماده (3) کنوانسیون صندوق (1971) می‌شود:‏
‏ این کنوانسیون منحصراً شامل موارد ذیل خواهدبود:‏
‏ الف ـ خسارت آلودگی ایجاد شده:‏
‏ (1) در سرزمین، شامل دریای سرزمینی یک دولت متعاهد، و
‏ (2) در منطقه انحصاری اقتصادی یک دولت متعاهد که براساس حقوق بین‌المللی ایجاد شده ‌است، یا اگر یک دولت متعاهد چنین ‏منطقه‌ای را ایجاد ننموده‌است، در منطقه‌ای فراتر و مجاور با دریای سرزمینی آن دولت که براساس حقوق بین‌الملل توسط دولت مزبور تعیین ‏شده‌است، که این منطقه نباید بیش از 200 مایل دریایی از خط مبدأیی که عرض دریای سرزمینی از آن اندازه گرفته خواهد شد امتداد یابد.‏
‏ ب ـ اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت مزبور، در هر محلی که انجام شود.‏
‏ ماده5 ـ عنوان مواد (4) تا (9) کنوانسیون صندوق (1971) با حذف عبارت « و تأدیه خسارت» اصلاح می‌گردد.‏
‏ ماده6 ـ ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌گردد:‏
‏ 1ـ در بند (1) پنج مورد اشاره به کنوانسیون مسؤولیت جای خود را به کنوانسیون مسؤولیت (1992) خواهد داد.‏
‏ 2ـ متن ذیل جایگزین بند (3) می‌شود:‏
‏ 3ـ در صورتی که صندوق ثابت کند که خسارت آلودگی کلاً یا جزئاً ناشی از فعل یا ترک فعل توأم با قصد ایراد خسارت توسط شخصی که ‏متحمل خسارت شده یا ناشی از قصور شخص مزبور بوده است، صندوق می‌تواند کلاً یا جزئاً از تعهد خود مبنی بر پرداخت غرامت به چنین ‏شخصی معاف گردد. صندوق در هر صورت به میزانی که مالک کشتی می‌توانسته طبق بند (3) ماده (3) کنوانسیون مسؤولیت (1992) معاف ‏گردد، از مسؤولیت معاف خواهدشد. با این حال چنین معافیتی درخصوص اقدامات پیشگیرانه شامل حال صندوق نخواهد شد.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین بند (4) خواهد شد:‏
‏ 4ـ الف ـ به غیر از مواردی که در بندهای فرعی (ب) و (ج) این بند به گونه دیگری مقرر شده‌است، کل میزان غرامت قابل پرداخت توسط ‏صندوق طبق این ماده در رابطه با هر سانحه واحد، بگونه‌ای محدود خواهد شد، که کل این مقدار و مقدار غرامتی که عملاً طبق کنوانسیون ‏مسؤولیت (1992) در ازای خسارت آلودگی مشمول کنوانسیون حاضر، بر طبق تعریف ماده (3) پرداخت گردیده‌است، از (135) میلیون واحد ‏محاسبه تجاوز نکند.‏
‏ ب ـ به غیر از موردی که در بند فرعی (ج) به گونه دیگری مقرر شده‌است، کل مقدار غرامت قابل پرداخت توسط صندوق طبق این ماده در ‏ازای خسارت آلودگی ناشی از یک پدیده طبیعی دارای ماهیت استثنائی، اجتناب ناپذیر و غیرقابل مقاومت، از (135) میلیون واحد محاسبه تجاوز ‏نخواهد نمود.‏
‏ ج ـ حداکثر مقدار غرامت مورد اشاره در بندهای فرعی (الف) و (ب) در ازای هر سانحه واقع شده در طی مدتی که سه دولت متعاهد به ‏این کنوانسیون وجود دارند که مجموع میزان نفت مشمول حق عضویت دریافت شده توسط اشخاص واقع در سرزمین این دولت‌های متعاهد در ‏طول سال تقویمی قبل، معادل یا بیش از 600 میلیون تن بوده است، معادل 200 میلیون واحد محاسبه خواهدبود.‏
‏ د ـ بهره انباشته در صندوقی که مطابق بند (3) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) افتتاح شده‌است، اگر چنین بهره‌ای موجود باشد، ‏جهت محاسبه حداکثر غرامت قابل پرداخت توسط صندوق مطابق این ماده، در نظر گرفته نخواهد شد.‏
‏ هـ ـ مقادیر مورد اشاره در این ماده بر مبنای ارزش پول ملی در مقابل حق برداشت ویژه در تاریخ صدور رأی مجمع صندوق درخصوص اولین ‏تاریخ پرداخت غرامت، به پول ملی تبدیل خواهند شد.‏
‏ 4ـ متن ذیل جایگزین بند (5) می‌شود:‏
‏ 5 ـ هنگامی که میزان خواسته دعاوی اثبات شده علیه صندوق بیش از کل میزان غرامت قابل پرداخت طبق بند (4) است، مقدار ‏موجودی قابل پرداخت به گونه‌ای توزیع خواهد شد که نسبت میان هریک از دعاوی اثبات شده و مقدار غرامتی که عملاً توسط خواهان مطابق ‏این کنوانسیون کسب شده‌است، برای تمامی خواهانها یکسان باشد.‏
‏ 5 ـ متن ذیل جایگزین بند (6) می‌شود:‏
‏ 6 ـ مجمع صندوق می‌تواند در موارد استثنائی حکم نماید که غرامت از طریق این کنوانسیون، حتی در صورتی هم که مالک کشتی ‏صندوقی را طبق بند (3) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992) افتتاح نکرده‌است، قابل پرداخت می‌باشد. در چنین موردی، بند (4هـ) این ماده ‏نیز مجری خواهد.‏
‏ ماده7ـ ماده (5) کنوانسیون صندوق (1971) حذف می‌گردد.‏
‏ ماده8 ـ ماده (6) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ در بند (1) شماره بند و عبارت « یا تأدیه خسارت طبق ماده (5)» حذف می‌گردد.‏
‏ 2ـ بند (2) حذف می‌گردد.‏
‏ ماده9ـ ماده (7) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ در بندهای (1)، (3)، (4) و (6) و (7) مورد اشاره به « کنوانسیون مسؤولیت» جای خود را به « کنوانسیون مسؤولیت (1992)» ‏می‌دهند.‏
‏ 2ـ در بند (1)، عبارت « یا تأدیه خسارت طبق ماده (5)» حذف می‌گردد.‏
‏ 3ـ در جمله اول بند (3)، عبارات « یا تأدیه خسارت» و «یا (5)» حذف می‌گردد.‏
‏ 4ـ در جمله دوم بند (3)، عبارت یا طبق بند (1) ماده (5) حذف می‌گردد.‏
‏ ماده10ـ در ماده (8) کنوانسیون صندوق (1971)، اشاره به « کنوانسیون مسؤولیت» جای خود را به « کنوانسیون مسؤولیت (1992)» ‏می‌دهد.‏
‏ ماده11ـ ماده (9) کنوانسیون صندوق 1971 به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) می‌گردد:‏
‏ «1ـ صندوق در ازای پرداخت هر مقدار غرامت برای خسارت آلودگی که مطابق بند (1) ماده (4) این کنوانسیون توسط صندوق پرداخت ‏می‌گردد، به عنوان جانشین، مالک تمامی حقوقی خواهد شد که شخص دریافت کنندة غرامت ممکن است مطابق کنوانسیون مسؤولیت 1992 ‏در مقابل مالک یا ضامن وی بدست آورد».‏
‏ 2ـ در بند (2)، عبارت «یا تأدیه خسارت» حذف می‌گردد.‏
‏ ماده12ـ ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ متن ذیل جایگزین عبارت صدر بند (1) می‌شود:‏
‏ « حق‌السهم پرداختی سالانه به صندوق درخصوص هریک از دولتهای متعاهد، توسط اشخاصی پرداخت خواهد شد که در سال تقویمی ‏مورد اشاره در بندهای (2) (الف) یا (ب) ماده (12) مجموعاً مقداری متجاوز از 000/150 تن از موارد ذیل را دریافت نموده‌است».‏
‏ ماده13ـ ماده (11) کنوانسیون صندوق (1971) حذف می‌گردد.‏
‏ ماده14ـ ماده (12) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ در عبارت صدر بند (1)، عبارت « برای هریک از اشخاص مورد اشاره در ماده (10)» حذف می‌گردد.‏
‏ 2ـ در بندهای فرعی (ب) و (ج) بند 1 (1)، عبارت «یا 5» حذف می‌گردد و عبارت «15میلیون فرانک» نیز جای خود را به « چهارمیلیون واحد ‏محاسبه» می‌دهد.‏
‏ 3ـ بند فرعی 1 (2) (ب) حذف می‌گردد.‏
‏ 4ـ در بند 1 (2)، بند فرعی (ج) به (ب) و بند فرعی (د) به (ج) تبدیل خواهدشد.‏
‏ 5 ـ متن ذیل جایگزین عبارت صدر بند (2) خواهد شد:‏
‏ « مجمع، کل میزان حق عضویتی را که باید دریافت شود تعیین خواهد نمود. بر مبنای این تصمیم، مدیر در رابطه با هریک از دولتهای ‏متعاهد، میزان حق عضویت سالانه هریک از اشخاص مورد اشاره در ماده (10) را محاسبه خواهدنمود».‏
‏ 6 ـ متن ذیل جایگزین بند (4) می‌شود:‏
‏ 4ـ تاریخ سررسید پرداخت حق عضویت سالانه تاریخی است که در آئین‌نامه داخلی صندوق مشخص خواهدشد. مجمع می‌تواند تاریخ ‏دیگری را برای پرداخت معین کند.‏
‏ 7ـ متن ذیل جایگزین بند (5) می‌شود:‏
‏ « 5 ـ مجمع می‌تواند تحت شرایطی که در آئین‌نامه مالی صندوق مشخص خواهدشد، تصمیم به انتقال وجوه بین مبالغ دریافتی طبق ‏ماده (2/12) (الف) و مبالغ دریافتی طبق ماده (2/12) (ب) بگیرد».‏
‏ 8 ـ بند (6) حذف می‌‌گردد.‏
‏ ماده15ـ ماده (13) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) می‌شود:‏
‏ «1ـ مبلغ عضویت لازم‌التأدیه طبق ماده (12) که در سرموعد پرداخت نگردد مشمول تعلق بهره قرار خواهد گرفت که نرخ آن مطابق ‏آئین‌نامه داخلی صندوق معین خواهد شد، هر چند که در شرایط متفاوت می‌توان نرخهای متفاوتی را تعیین نمود».‏
‏ 2ـ در بند (3) عبارت « مواد (10) و (11)» جای خود را به عبارت « مواد (10) و (12)» خواهد داد و عبارت « برای مدتی متجاوز از سه ‏ماه» حذف می‌شود.‏
‏ ماده16ـ بند جدیدی با متن ذیل به عنوان بند (4) به ماده (15) کنوانسیون صندوق (1971) اضافه می‌گردد:‏
‏ «4ـ هرگاه یکی از دولتهای متعاهد تعهدات خود را مبنی بر تسلیم اطلاعیه مذکور در بند (2) به مدیر ایفاء ننماید و این امر منجر به زبان ‏مالی صندوق شود، دولت متعاهد مزبور مسئوول جبران خسارت وارد بر صندوق خواهد بود. مجمع، بنا به توصیه مدیر، تعیین خواهد نمود که آیا ‏دولت متعاهد مزبور باید غرامت بپردازد یا خیر»؟
‏ ماده17ـ متن ذیل جایگزین ماده (16) کنوانسیون صندوق (1971) می‌شود:‏
صندوق دارای یک مجمع و یک دبیرخانه تحت سرپرستی مدیر خواهد بود.‏
‏ ماده18ـ ماده (18) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ در جمله صدر ماده، عبارت « ضمن رعایت مفاد ماده (26)» حذف می‌گردد.‏
‏ 2ـ بند (8) حذف می‌گردد.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین بند (9) می‌شود:‏
‏ « 9ـ ایجاد هر ارگان فرعی موقت یا دائمی که ضروری تشخیص داده شود، تعریف حیطه اختیارات آن و اعطاء اختیارات لازم به آن جهت ‏اجراء وظایف محوله، مجمع به‌هنگام انتصاب اعضاء چنین ارگانی تلاش خواهد نمود که توزیع جغرافیایی عادلانه‌ای را میان اعضاء حفظ کند تا ‏اطمینان حاصل کند که دولتهای متعاهدی که بیشترین مقادیر نفت مشمول حق عضویت در رابطه با آنها دریافت شده است، به نحو مقتضی در ‏ارگان مزبور دارای نماینده باشند، آئین‌ کار مجمع می‌تواند پس از اعمال تغییرات لازم، برکار این ارگان فرعی نیز حاکم باشد.»‏
‏ 4ـ در بند (10)، عبارت « کار گروه اجرائی» حذف می‌گردد.‏
‏ 5 ـ در بند (11)، عبارت « کار گروه اجرائی» حذف می‌گردد.‏
‏ 6 ـ بند (12) حذف می‌گردد.‏
‏ ماده19ـ ماده (19) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) می‌شود:‏
‏ «1ـ جلسات عادی مجمع در هر سال تقویمی یک نوبت و متعاقب دعوت مدیر تشکیل خواهد شد.»‏
‏ 2ـ در بند (2) عبارت « کار گروه اجرائی یا» حذف می‌گردد.‏
‏ ماده20ـ مواد (21) تا (27) کنوانسیون صندوق (1971) و عنوان این مواد حذف می‌گردد.‏
‏ ماده21ـ ماده (29) کنوانسیون صندوق (1971) به شرح ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) می‌شود:‏
‏ 1ـ مدیر، عالی‌ترین مقام اجرائی صندوق خواهد بود. ضمن رعایت دستورالعملهای ارائه شده به مدیر توسط مجمع، باید وظایفی را که ‏طبق این کنوانسیون، آئین‌نامه داخلی صندوق و توسط مجمع به وی محول گردیده است، به انجام برساند.‏
‏ 2ـ در بند (2) (هـ) عبارت « یا کار گروه اجرائی» حذف می‌گردد.‏
‏ 3ـ در بند (2) (و)، عبارت یا به کار گروه اجرائی، برحسب اقتضاء حذف می‌گردد.‏
‏ 4ـ متن ذیل جایگزین بند (2) (ز) خواهد شد:‏
‏ (ز) ـ گزارشی از فعالیتهای صندوق در سال تقویمی قبل را ضمن مشورت با رئیس مجمع تهیه نموده، منتشر خواهد کرد.‏
‏ 5 ـ در بند (2) (ح) عبارت « کار گروه اجرائی» حذف می‌گردد.‏
‏ ماده22ـ در بند (1) ماده (31) کنوانسیون صندوق (1971) عبارت « کارگروه اجرائی و» حذف می‌گردد.‏
‏ ماده23ـ ماده (32) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌گردد:‏
‏ 1ـ در صدر ماده، عبارت « و کار گروه اجرائی» حذف می‌گردد.‏
‏ 2ـ در بند فرعی (ب) عبارت و « کار گروه اجرائی» حذف می‌گردد.‏
‏ ماده24ـ ماده (33) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ذیل اصلاح می‌شود:‏
‏ 1ـ بند (1) حذف می‌گردد.‏
‏ 2ـ در بند (2) شماره بند حذف می‌گردد.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین بند فرعی (ج) خواهد شد:‏
‏ ج ـ ایجاد ارگانهای فرعی طبق بند (9) ماده (18) و مسائل مربوط به ایجاد این ارگانها.‏
‏ ماده25ـ متن ذیل جایگزین ماده (35) کنوانسیون صندوق (1971) می‌شود:‏
‏ دعاوی جبران خسارت طبق ماده (4) ناشی از سوانح واقع شده پس از تاریخ لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون، قبل از یکصدو بیستمین ‏روز پس از آن تاریخ قابل طرح نزد صندوق نمی‌باشد.‏
‏ ماده26ـ پس از ماده (36) کنوانسیون صندوق (1971) چهار ماده جدید به شرح ذیل اضافه می‌گردند:‏
‏ ماده36 مکرر (اول) ـ مقررات انتقالی ذیل در مدتی اجراء خواهد شد که از این پس با عنوان دوره انتقال مورد اشاره قرار می‌گیرد و آغاز آن ‏تاریخ لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون و خاتمه آن تاریخی خواهد بود که موارد انصراف پیش‌بینی شده در ماده (31) پروتکل (1992) جهت اصلاح ‏کنوانسیون صندوق (1971) اثر حقوقی پیدا کنند:‏
‏ الف ـ در اجراء بند (1) الف ـ ماده (2) این کنوانسیون، اشاره به کنوانسیون مسئوولیت (1992) متضمن اشاره به کنوانسیون بین‌المللی ‏مسئوولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1969) به صورت اصلی یا به صورت اصلاح شده توسط پروتکل (1976) آن کنوانسیون (که در ‏این ماده با عنوان کنوانسیون مسئوولیت (1969) بدان اشاره شده است) و همچنین کنوانسیون صندوق (1971) می‌باشد.‏
‏ ب ـ هرگاه سانحه‌ای موجب بروز خسارت آلودگی مشمول این کنوانسیون گردد، صندوق به هر شخصی که متحمل خسارت آلودگی شده ‏است، فقط در صورتی و تا میزانی که این شخص قادر به دریافت غرامت کامل و کافی در ازاء خسارت به موجب کنوانسیون مسئوولیت (1969) ‏کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسئوولیت (1992) نشده است، غرامت پرداخت خواهد نمود، مشروط بر این که در خصوص خسارت ‏آلودگی مشمول این کنوانسیون در رابطه با دولتی که متعاهد به این کنوانسیون می‌باشد ولی متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) نیست، ‏صندوق فقط در صورتی و تا میزانی به اشخاص متحمل خسارت آلودگی غرامت پرداخت خواهد کرد که این اشخاص در صورت متعاهد بودن ‏دولت مزبور به هر یک از کنوانسیونهای فوق‌الذکر قادر به دریافت غرامت کامل و کافی نباشند.‏
‏ ج ـ در اجراء ماده (4) این کنوانسیون کل میزان غرامت قابل پرداخت توسط صندوق شامل میزان غرامتی که عملاً طبق کنوانسیون ‏مسئوولیت (1969) پرداخت شده است، در صورتی که چنین غرامتی پرداخت شده باشد و همچنین غرامتی که طبق کنوانسیون صندوق ‏‏(1971) عملاً پرداخت شده یا پرداخت آن مفروض تلقی گردیده است نیز خواهد بود.‏
‏ د ـ بند (1) ماده9ـ این کنوانسیون شامل حقوق تعلق گرفته به موجب کنوانسیون مسئوولیت (1969) نیز می‌باشد.‏
‏ ماده36 مکرر (دوم):‏
‏ 1ـ ضمن رعایت بند (4) این ماده، کل میزان حق عضویتهای سالانه قابل پرداخت در رابطه با نفت، مشمول حق عضویت دریافت شده در ‏یک دولت متعاهد واحد در طی یک سال تقویمی، نباید از بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل مقدار حق عضویتهای سالانه براساس پروتکل ‏‏(1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) در رابطه با آن سال تقویمی تجاوز نماید.‏
‏ 2ـ در صورتی که اجراء مفاد بندهای (2) و (3) ماده (12) منجر به آن شود که کل میزان حق عضویت قابل پرداخت توسط پرداخت کنندگان ‏حق عضویت در یک دولت متعاهد واحد در رابطه با یک سال تقویمی معین از بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل حق عضویتهای سالانه ‏پرداختی تجاوز نماید، حق عضویتهای قابل پرداخت توسط کلیه پرداخت کنندگان حق عضویت در آن دولت به نسبت سهم هر یک کسر می‌گردد ‏به ‌نحوی که کل میزان حق عضویت آن دولت معادل بیست و هفت و نیم درصد (5/27%) کل حق عضویتهای سالانه پرداختی به صندوق در ‏رابطه با آن سال شود.‏
‏ 3ـ در صورتی که حق عضویتهای قابل پرداخت توسط اشخاص در یک دولت متعاهد معین براساس بند (2) این ماده کاهش یابد، حق ‏عضویتهای قابل پرداخت توسط اشخاص در سایر دولتهای متعاهد به نسبت سهم آنها افزایش داده خواهد شد تا تضمین گردد که کل میزان حق ‏عضویت قابل پرداخت توسط کلیه اشخاص موظف به پرداخت حق عضویت به صندوق در رابطه با سال تقویمی موردنظر به مقدار کل حق ‏عضویتهای تعیین شده توسط مجمع برسد.‏
‏ 4ـ مفاد بندهای (1) تا (3) این ماده تا زمانی مجری خواهد بود که کل حجم نفت مشمول حق عضویت دریافت شده در تمامی دولتهای ‏متعاهد ظرف یک سال تقویمی به‌هفتصد و پنجاه میلیون تن برسد یا مدت پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن پروتکل (1992) مذکور سپری شود ‏و از میان این دو موعد، هر کدام زودتر باشد ملاک خواهد بود.‏
‏ ماده36 مکرر (سوم) ـ قطع نظر از مفاد این کنوانسیون، مفاد ذیل نیز در طی دوره‌ای که هم کنوانسیون صندوق (1971) و هم این ‏کنوانسیون لازم‌الاجراء می‌باشند، در خصوص اداره صندوق قابل اجراء خواهد بود:‏
‏ الف ـ دبیرخانه صندوق که به موجب کنوانسیون صندوق (1971) تأسیس گردیده است ( و از این پس با عنوان « صندوق (1971)» مورد ‏اشاره قرار خواهد گرفت) و تحت ریاست مدیر می‌باشد، می‌تواند به عنوان دبیرخانه و مدیر صندوق نیز فعالیت کند.‏
‏ ب ـ در صورتی که براساس بند فرعی (الف)، دبیرخانه و مدیرصندوق (1971) به‌عنوان دبیرخانه و مدیر صندوق نیز فعالیت نمایند، در موارد ‏بروز تعارض منافع میان صندوق (1971) و صندوق، نمایندگی صندوق بر عهده رئیس مجمع صندوق خواهد بود.‏
‏ ج ـ مدیر و پرسنل و کارشناسان منصوب از جانب وی، که وظایف خود را به موجب این کنوانسیون و کنوانسیون صندوق (1971) به انجام ‏می‌رسانند، تا هنگامی که وظایف خود را طبق این ماده انجام می‌دهند، ناقص مفاد ماده (30) این کنوانسیون به‌حساب نخواهند آمد.‏
‏ د ـ مجمع صندوق تلاش خواهد نمود تصمیماتی را که مغایر با تصمیمات متخذه توسط مجمع صندوق (1971) باشد اتخاذ نکند. در صورت ‏بروز اختلاف نظر در رابطه با موضوعات اداری مشترک، مجمع صندوق تلاش خواهد نمود که با همکاری متقابل و توجه به اهداف مشترک هر دو ‏سازمان، به اتفاق نظر با مجمع صندوق (1971) دست پیدا کند.‏
‏ هـ ـ در صورت تصمیم مجمع صندوق (1971) مطابق بند (2) ماده (44) کنوانسیون صندوق (1971)، صندوق می‌تواند جانشین حقوق، ‏تعهدات و دارایی‌های صندوق (1971) شود.‏
‏ و ـ صندوق کلیه هزینه‌ها و مخارج ناشی از خدمات اداری انجام شده توسط صندوق (1971) به نیابت از صندوق را به صندوق مذکور ‏‏(1971) بازپرداخت خواهد نمود.‏
‏ ماده36 مکرر (چهارم) ـ مواد نهایی، مقررات نهایی این کنوانسیون از مواد (28) تا (39) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق ‏‏(1971) اشارات به عمل آمده در این کنوانسیون به دولتهای متعاهد به معنای اشاره به دولتهای متعاهد آن پروتکل تلقی خواهد شد.‏
‏ ماده27ـ 1ـ کنوانسیون صندوق (1971) و این پروتکل، در روابط میان طرفهای متعاهد به‌این پروتکل، در کنار یکدیگر هر دو به عنوان یک سند ‏واحد قرائت و تفسیر خواهند شد.‏
‏ 2ـ مواد (1) تا (36) مکرر (چهارم) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل به عنوان کنوانسیون بین‌المللی ‏تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی نفتی، (1992) شناخته خواهد شد. (کنوانسیون) صندوق1992).‏

مقررات نهایی

‏ ماده28ـ امضاء تصویب، پذیرش، تأیید و الحاق
‏ 1ـ این پروتکل از15 ژانویه (1993) برابر با 25/10/1372لغایت 14ژانویه (1994) برابر با 24/10/1373 جهت امضاء توسط هر دولتی که ‏کنوانسیون مسئوولیت (1992) را امضاء نموده است، در لندن مفتوح خواهد بود.‏
‏ 2ـ ضمن رعایت بند (4)، این پروتکل توسط دولتهایی که آن را امضاء نموده‌اند مورد تصویب، پذیرش یا تأیید قرار خواهد گرفت.‏
‏ 3ـ ضمن رعایت بند (4)، این پروتکل برای الحاق توسط کشورهایی که آن را امضاء نکرده‌اند مفتوح خواهد بود.‏
‏ 4ـ این پروتکل فقط می‌تواند موضوع تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق دولتهایی قرار بگیرد که کنوانسیون مسئوولیت (1992) را مورد تصویب، ‏پذیرش، تأیید یا الحاق قرار داده‌اند.‏
‏ 5 ـ تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق از طریق تودیع یک سند رسمی بدین مضمون نزد دبیرکل سازمان اثر خواهد یافت.‏
‏ 6 ـ دولتی که به این پروتکل متعاهد است اما از طرفهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) نمی‌باشد، در رابطه با سایر طرفهای ‏متعاهد این پروتکل مقید به مفاد کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل خواهد بود، اما در رابطه با طرفهای متعاهد ‏به کنوانسیون صندوق (1971) مقید به مفاد آن کنوانسیون نخواهد بود.‏
‏ 7ـ هرگونه سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق که پس از لازم‌الاجراء شدن هر یک از اصلاحیه‌های کنوانسیون صندوق (1971) به صورت ‏اصلاح شده توسط این پروتکل تودیع گردد، مربوطه به کنوانسیون اصلاح شده مزبور توسط اصلاحیه موردنظر تلقی خواهد شد.‏
‏ ماده29ـ اطلاعات مربوط به نفت مشمول پرداخت حق‌السهم
‏ 1ـ پیش از آن که این پروتکل برای یک دولت لازم‌الاجرا شود، دولت مزبور باید به‌ هنگام تودیع سند مورد اشاره در بند (5) ماده (28) و پس ‏از آن به طور سالانه در تاریخی که توسط دبیرکل سازمان تعیین خواهد شد، نام و نشانی هر شخصی را که در رابطه با آن دولت، مسئوول ‏پرداخت حق‌السهم به صندوق مطابق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل می‌باشد، به همراه ‏اطلاعات مربوط به‌ مقادیر نفت مشمول پرداخت حق‌السهم دریافت شده توسط هر یک از این اشخاص در سرزمین آن دولت در طی سال ‏تقویمی قبل، به دبیرکل اعلام نماید.‏
‏ 2ـ در طول دوره انتقالی، مدیر به جای دولتهای متعاهد، بطور سالانه اطلاعات مربوط به مقادیر نفت مشمول پرداخت حق‌السهم دریافت ‏شده توسط اشخاص مسئوول پرداخت حق‌السهم به صندوق وفق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این ‏پروتکل را به دبیرکل سازمان اعلام خواهد نمود.‏
‏ ماده30ـ لازم‌الاجراء شدن
‏ 1ـ این پروتکل دوازده ماه پس از تاریخی که در آن شرایط ذیل تأمین شوند لازم‌الاجراء خواهد شد:‏
‏ الف ـ حداقل هشت دولت اسناد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نموده باشند، و ‏
‏ ب ـ دبیرکل سازمان، اطلاعاتی را مطابق ماده (29) دریافت نموده باشد مبنی بر این که اشخاص مسئوول پرداخت حق عضویت به موجب ‏ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل طی سال تقویمی قبل مجموعاً مقدار حداقل چهارصد و پنجاه ‏میلیون تن نفت مشمول حق عضویت دریافت نموده‌اند.‏
‏ 2ـ با این حال، این پروتکل پیش از لازم‌الاجراء شدن کنوانسیون مسئوولیت (1992) لازم‌الاجراء نخواهد شد.‏
‏ 3ـ برای هر دولتی که پس از حصول شرایط مذکور در بند (1) برای لازم‌الاجراء شدن، این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق ‏قرار دهد، پروتکل دوازده ماه پس از تاریخ تودیع سند مربوطه توسط دولت مزبور لازم‌الاجراء خواهد گردید.‏
‏ 4ـ هر دولتی می‌تواند در زمان تودیع سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود در رابطه با این پروتکل اعلام نماید که سند مزبور برای ‏منظور این ماده تا انقضاء مدت شش ماه مذکور در ماده (31) اثر نخواهد یافت.‏
‏ 5 ـ هر دولتی که مطابق بند قبل اعلامیه‌ای را صادر نموده است می‌تواند در هر زمان اعلامیه مزبور را از طریق صدور یک اطلاعیه خطاب به ‏دبیرکل سازمان پس بگیرد.‏
‏ پس گرفتن اعلامیه در تاریخی که اطلاعیه مزبور دریافت شود، اثر خواهد یافت و فرض بر آن است که هر دولتی که چنین عملی را انجام ‏می‌دهد، سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود در رابطه با این پروتکل را در همان تاریخ تودیع نموده است.‏
‏ 6 ـ هر دولتی که مطابق بند (2) ماده (13) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسئوولیت (1969) اعلامیه‌ای صادر نموده است، ‏صادرکننده اعلامیه به‌موجب بند (4) این ماده نیز تلقی خواهد شد. پس گرفتن اعلامیه صادره طبق بند (2) ماده (13) فوق‌الذکر، به منزله پس ‏گرفتن اعلامیه مطابق بند (5) این ماده نیز محسوب خواهد شد.‏
‏ ماده31ـ خروج از کنوانسیونهای (1969) و (1971)‏
‏ ضمن رعایت ماده (30)، ظرف شش ماه از تاریخی که در آن، شرایط ذیل تأمین گردد:‏
‏ الف ـ حداقل هشت دولت به این پروتکل متعاهد گردند یا اسناد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نمایند، ‏اعم از آن که این امر مشمول بند (4) ماده(30) باشد یا خیر، و ‏
‏ ب ـ دبیرکل سازمان اطلاعاتی را مطابق ماده (29) دریافت کند مبنی بر این که اشخاص مسئوول پرداخت حق‌السهم در حال یا آینده به ‏موجب ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، ظرف سال تقویمی قبل، جمعاً مقدار حداقل هفتصد و ‏پنجاه میلیون تن نفت مشمول حق عضویت دریافت نموده‌اند،
‏ هر یک از طرفهای متعاهد به این پروتکل و هر دولتی که سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق را تودیع نموده است، اعم از آن که مشمول ‏بند (4) ماده (30) باشد یا خیر، باید در صورت متعاهد بودن به کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسئوولیت (1969)، از این دو ‏کنوانسیون خارج شود که از این خروج دوازده ماه پس از انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در فوق اثر خواهد یافت.‏
‏ ماده32ـ بازنگری و اصلاح
‏ 1ـ سازمان می‌تواند به منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون صندوق (1992) کنفرانسی را برگزار نماید.‏
‏ 2ـ سازمان، بنا به درخواست حداقل یک سوم تمامی دولتهای متعاهد، کنفرانسی از دولتهای متعاهد را جهت بازنگری و اصلاح کنوانسیون ‏صندوق (1992) برگزار خواهد نمود.‏
‏ ماده33ـ اصلاح سقفهای پرداخت غرامت
‏ 1ـ هرگونه پیشنهاد اصلاح سقفهای پرداخت غرامت وضع شده در بند (4) ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده ‏توسط این پروتکل، بنا به درخواست حداقل یک چهارم دولتهای متعاهد، توسط دبیرکل بین کلیه اعضاء سازمان و کلیه دولتهای متعاهد توزیع ‏خواهد شد.‏‎ ‎
‏ 2ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که مطابق بند فوق پیشنهاد و توزیع شده باشد، حداقل شش ماه پس از تاریخ توزیع، جهت بررسی به کار گروه ‏حقوقی سازمان تسلیم خواهد شد.‏
‏ 3ـ کلیه دولتهای متعاهد به کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل، اعم از آن که عضو سازمان باشند یا خیر، ‏از حق مشارکت در جلسات کار گروه حقوقی جهت بررسی و تصویب اصلاحات برخوردار خواهند بود.‏
‏ 4ـ اصلاحات با رأی موافق اکثریت دو سوم دولتهای متعاهد حاضر و رأی دهنده در کار گروه حقوقی گسترش یافته طبق بند (3) به تصویب ‏خواهد رسید، مشروط بر آن که حداقل نیمی از دولتهای متعاهد در زمان رأی‌گیری حاضر باشند.‏
‏ 5 ـ کار گروه حقوقی به هنگام کار بر روی پیشنهاد اصلاح سقفها، باید تجربه سوانح گذشته، به ویژه میزان خسارت حاصل از آنها و ‏تغییرات ارزش پول را مورد توجه قرار دهد.‏
کار گروه حقوقی همچنین باید رابطه میان سقفهای مندرج در بند (4) ماده (4) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط ‏این پروتکل و سقفهای مذکور در بند (1) ماده (5) کنوانسیون بین‌المللی مسئوولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی (1992) را در نظر ‏بگیرد.‏‎ ‎
‏ 6 ـ الف ـ هیچ‌گونه اصلاحیه‌ای در رابطه با مقادیر سقف پرداخت غرامت را طبق این ماده نمی‌توان قبل از پانزدهم ژانویه (1998) و ‏همچنین قبل از انقضاء مدت پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه قبلی مطابق این ماده، مورد بررسی قرار داد. هیچگونه اصلاحیه‌ای به ‏موجب این ماده قبل از لازم‌الاجراء شدن این پروتکل قابل بررسی نیست.‏
‏ ب ـ هیچ یک از سقفهای پرداخت غرامت را نمی‌توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون صندوق (1971) ‏به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل به علاوه شش درصد (6%) در سال که از پانزدهم ژانویه (1993) به صورت بهره مرکب محاسبه ‏می‌گردد تجاوز نماید.‏
‏ ج ـ هیچ یک از سقفهای پرداخت غرامت را نمی‌توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون صندوق (1971) به ‏صورت اصلاح شده توسط این پروتکل ضرب در سه تجاوز نماید.‏
‏ 7ـ هرگونه اصلاحاتی که طبق بند (4) به تصویب می‌رسد باید توسط سازمان به‌تمامی دولتهای متعاهد ابلاغ گردد. اصلاحات مورد نظر ‏پس از انقضاء مدت هجده ماه از تاریخ ابلاغ، پذیرفته شده تلقی خواهد شد مگر آن که ظرف این مدت، دست کم یک چهارم دولتهایی که در ‏زمان تصویب اصلاحات توسط کار گروه حقوقی جزو دولتهای متعاهد محسوب می‌شده‌اند، به سازمان اعلام نمایند که اصلاحات را نمی‌پذیرند که ‏در این صورت اصلاحیه مردود شمرده شده، بلااثر خواهد بود.‏
‏ 8 ـ اصلاحیه‌ای که وفق بند (7) پذیرفته شده تلقی گردد، هجده ماه پس از تاریخ پذیرش لازم‌الاجراء خواهد شد.‏
‏ 9ـ تمامی دولتهای متعاهد مقید به اصلاحیه خواهند بود، مگر آن که مطابق بندهای (1) و (2) ماده (34) دست کم شش ماه قبل از ‏لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه از این پروتکل انصراف داده باشند. این انصراف از زمان لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه، مؤثر خواهد شد.‏
‏ 10ـ هنگامی که اصلاحیه‌ای توسط کار گروه حقوقی به تصویب می‌رسد ولی مهلت هجده ماهه پذیرش آن هنوز منقضی نگردیده است، ‏دولتی که طی این مهلت جزو دولتهای متعاهد می‌گردد، در صورت لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه بدان مقید خواهد بود.‏
دولتی که پس از این مهلت جزو دولتهای متعاهد خواهد شد، مقید به اصلاحیه‌ای که طبق بند (7) پذیرفته شده است، خواهد بود. در ‏موارد مذکور در این بند، یک دولت در تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه یا در تاریخی که این پروتکل برای دولت مزبور لازم‌الاجراء می‌گردد، اگر تاریخ ‏اخیر بعد از تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه فرا برسد، مقید به اصلاحیه خواهد بود.‏
‏ ماده34ـ انصراف
‏ 1ـ هر یک از طرفهای متعاهد می‌تواند در هر زمان پس از تاریخی که این پروتکل برای آن دولت متعاهد لازم‌الاجراء می‌گردد از آن انصراف ‏دهد.‏
‏ 2ـ انصراف از طریق تودیع سندی نزد دبیرکل سازمان اعتبارخواهد یافت.‏
‏ 3ـ انصراف پس از انقضاء مدت دوازده ماه یا هر مدت طولانی‌تری که در خود سند قید شده باشد، از تاریخ تودیع سند نزد دبیرکل سازمان ‏مؤثر خواهد بود.‏
‏ 4ـ انصراف از کنوانسیون مسؤولیت (1992) به منزلة انصراف از این پروتکل تلقی خواهد شد. انصراف از این پروتکل از تاریخی مؤثر خواهد ‏بود که در آن انصراف از پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسؤولیت(1992) مطابق ماده (16) آن پروتکل اثر می‌یابد.‏
‏ 5 ـ هر یک از دولتهای متعاهد به این پروتکل که از کنوانسیون صندوق (1971) و کنوانسیون مسؤولیت (1969) مطابق مقررات ماده (31) ‏انصرف نداده باشد، پس از انقضاء دوازده ماه از انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در آن ماده، خارج شده از این پروتکل محسوب خواهد شد. از ‏تاریخی که در آن، موارد انصراف پیش‌بینی‌شده در ماده(31) اثر پیدا می‌کند، هر یک از دولتهای متعاهد به این پروتکل که سند تصویب، پذیرش، ‏تأیید یا الحاق به کنوانسیون مسؤولیت (1969) را تودیع کند، از تاریخ اثر پیدا کردن سند مزبور، خارج‌شده از این پروتکل تلقی خواهد گردید.‏
‏ 6 ـ در روابط میان دولت‌های متعاهد به این پروتکل، انصراف هر یک از آنها از کنوانسیون صندوق (1971) طبق ماده (41) آن کنوانسیون ‏تحت هیچ شرایطی به عنوان انصراف آنها از کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تفسیر نخواهد شد.‏
‏ 7ـ قطع نظر از انصراف هر یک از دولت‌های متعاهد از این پروتکل به موجب این ماده، هر یک از مفاد این پروتکل در رابطه با تعهد به پرداخت ‏حق عضویت طبق ماده (10) کنوانسیون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل در خصوص سانحه‌ای که مشمول بند(2) (ب) ‏ماده(12) آن کنوانسیون اصلاح‌شده می‌باشد و پیش از اثر پیدا کردن انصراف از پروتکل اتفاق می‌افتد، کماکان مجری خواهدبود.‏
‏ ماده35ـ جلسات اضطراری مجمع
‏ 1ـ هر یک از دولتهای متعاهد می‌تواند ظرف نود روز از تاریخ تودیع یک سند انصراف که به عقیدة آن دولت متعاهد، افزیش قابل توجهی در ‏سطح حق‌السهم پرداختی توسط سایر دولتهای متعاهد را موجب خواهد شد، از مدیر درخواست نماید که جلسة اضطراری مجمع را برگزار ‏نماید. مدیرجلسه مجمع را حداکثر تا شصت روز پس از دریافت درخواست تشکیل خواهد داد.‏
‏ 2ـ مدیر می‌تواند به ابتکار خود اقدام به تشکیل جلسة اضطراری مجمع ظرف شصت روز پس از تودیع یک سند خروج نماید، در صورتی که ‏تشخیـص دهد این خروج منجر به افزایش قابل توجه سطح حق‌السهم پرداختی دولتهای متعاهد باقیمانده می‌گردد.‏
‏ 3ـ چنانچه مجمع در جلسة اضطراری برگزار شده مطابق بند (1) یا (2)، حکم، نماید که خروج مزبور منجر به افزایش قابل توجه سطح ‏حق‌السهم پرداختی توسط دولتهای متعاهد باقیمانده می‌گردد، هر یک از این دولتها می‌تواند حداکثر تا یکصد و بیست روز قبل از تاریخی که این ‏خروج اثر می‌یابد، خروج خود از این پروتکل را که از همان تاریخ مؤثر خواهد بود، اعلام نماید.‏
‏ ماده36ـ خاتمه اجراء پروتکل
‏ 1ـ این پروتکل در تاریخی که تعداد دولتهای متعاهد به کمتر از سه دولت تنزل پیدا کند، قدرت اجرائی خود را از دست خواهد داد.‏
‏ 2ـ دولتهائی که در روز قبل از تاریخ خاتمه قدرت اجرائی این پروتکل، بدان متعهد می‌باشند، باید امکان این امر را فراهم آورند که صندوق ‏وظایف خود را طبق شرح مندرج در ماده (37) این پروتکل ایفاء نماید و صرفاً برای همین منظور، مقید به پروتکل باقی خواهند ماند.‏
‏ ماده37ـ انحلال صندوق
‏ 1ـ در صورتی که این پروتکل قدرت اجرائی خود را از دست بدهد، صندوق کماکان:‏
‏ الف ـ تعهدات خود را در خصوص سانحه‌ای که قبل از خاتمه قدرت اجرائی پروتکل اتفاق افتاده است، ایفاء خواهد نمود.‏
‏ ب ـ حق خواهد داشت که حقوق خود را نسبت به حق‌السهم پرداختی تا میزانی که این حق‌السهم‌ها برای ایفاء تعهدات مذکور در بند ‏فرعی (الف) و از جمله برای تأمین مخارج اداره صندوق جهت نیل به این منظور ضروری هستند، اعمال نماید.‏
‏ 2ـ مجمع کلیه تدابیر مقتضی را برای تکمیل مراحل انحلال صندوق و از جمله توزیع هرگونه دارایی باقیمانده به صورت عادلانه میان ‏اشخاصی که به صندوق حق‌السهم پرداخته‌اند، اتخاذ خواهدنمود.‏
‏ 3ـ از لحاظ این ماده، صندوق کماکان شخصیت حقوقی خود را حفظ خواهد نمود.‏
‏ ماده38ـ تودیع
‏ 1ـ این پروتکل و هرگونه اصلاحاتی که طبق ماده (33) به تصویب می‌رسد، نزد دبیرکل سازمان تودیع خواهد شد.‏
‏ 2ـ دبیرکل سازمان باید:‏
‏ الف ـ موارد ذیل را به اطلاع تمامی دولتهای امضاء کننده یا ملحق شده به این پروتکل برساند:‏
‏ 1ـ هر امضاء یا تودیع سند جدید به همراه تاریخ آن.‏
‏ 2ـ هرگونه اعلامیه و اطلاعیه طبق ماده (30) شامل اعلامیه‌ها و اعلام انصرافاتی که طبق ماده مذکور صادر شده تلقی می‌گردند.‏
‏ 3ـ تاریخ لازم‌الاجراء شدن این پروتکل.‏
‏ 4ـ تاریخی که طبق موارد پیش بینی شده در ماده (31) انصراف اثر خواهد یافت.‏
‏ 5 ـ هرگونه پیشنهاد جهت اصلاح سقفهای پرداخت غرامت که طبق بند (1) ماده (33) بعمل آمده‌است.‏
‏ 6 ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که به موجب بند (4) ماده (33) به عمل آمده‌است.‏
‏ 7ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که طبق بنـد (7) ماده (33) تصویب شده تلقی می‌گـردد، به همراه تاریخی که اصلاحیه مزبور براساس بندهای ‏‏(8) و (9) آن ماده لازم‌الاجراء می‌گردد.‏
‏ 8 ـ تودیع هرگونه سند انصراف از این پروتکل به همراه تاریخ تودیع و تاریخی که انصراف اثر خواهد یافت.‏
‏ 9ـ مواردی که طبق بند (5) ماده (34)، انصراف باید مفروض تلقی شود.‏
‏ 10ـ هرگونه ابلاغیه‌ای که در هر یک از مواد این پروتکل مقتضی دانسته شده است.‏
‏ ب ـ نسخ مصدق این پروتکل را برای تمامی دولتهای امضاء کننده و تمامی دولتهایی که به این پروتکل ملحق می‌شوند، ارسال نماید.‏
‏ 3ـ در اسرع وقت پس از لازم‌الاجراء شدن این پروتکل، متن آن باید جهت ثبت و انتشار طبق ماده(102) منشور ملل متحد، توسط دبیر کل ‏سازمان برای دبیرخانه ملل متحد ارسال گردد.‏
‏ ماده39ـ زبانها
‏ این پروتکل در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسه، روسی و اسپانیائی تنظیم شده است که تمامی این متون ‏از اعتبار یکسان برخوردارند.‏
‏ لندن، 27 نوامبر 1992 میلادی برابر با 6 آذر ماه 1371 هجری شمسی در تأیید مراتب فوق، امضاءکنندگان ذیل که برای این منظور صحیحاً ‏اختیار یافته‌اند، این پروتکل را به امضاء رسانده‌اند. ‏

پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون بین‌‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، 1969‏

‏ طرفهای متعاهد به پروتکل حاضر؛‏
‏ با بررسی کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969) و پروتکل (1984) آن.‏
‏ با توجه به این که پروتکل (1984) کنوانسیون مزبور که اصلاح دامنه شمول کنوانسیون و بهبود جبران خسارت را پیش‌بینی می‌نماید، ‏لازم‌الاجراء نگردیده است.‏
‏ با تأیید اهمیت حفظ استمرار نظام بین‌المللی مسؤولیت و جبران خسارت آلودگی نفتی.‏
‏ با آگاهی از نیاز به تضمین لازم‌الاجراء شدن هر چه سریعتر مفاد پروتکل (1984).‏
‏ با اذعان به این که مقررات ویژه‌ای جهت انجام اصلاحات متناظر در کنوانسیون بین‌المللی مربوط به تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای ‏جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971)، نیز مورد نیاز می‌باشد. ‏
‏ به شرح ذیل توافق نمودند:‏
‏ ماده1ـ کنوانسیونی که توسط مفاد این پروتکل اصلاح می‌شود عبارت است از «‌کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت ‏آلودگی نفتی، (1969)»، که از این پس با عنوان « کنوانسیون مسؤولیت (1969)» مورد اشاره قرار خواهد گرفت، برای دولتهای متعاهد به ‏پروتکل (1976) کنوانسیون مسؤولیت (1969)، اشاره به عنوان مزبور، به منزله اشاره به کنوانسیون مسؤولیت (1969) اصلاح شده توسط آن ‏پروتکل، خواهد بود.‏
‏ ماده2ـ ماده (1) کنوانسیون مسؤولیت (1969) به شرح ذیل اصلاح می‌گردد:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1)خواهد شد:‏
‏ 1ـ « کشتی» به معنای هر کشتی اقیانوس پیما و هرگونه شناور دریاپیمایی می‌باشد که به منظور حمل نفت فله به عنوان کالا، ساخته ‏شده یا تغییراتی بدین منظور در آن ایجاد شده باشد، مشروط بر آن که کشتی قادر به حمل نفت و سایر کالاها، فقط هنگامی که عملاً در حال ‏حمل نفت فله به عنوان کالا می‌باشد و همچنین در طی سفر بعد از حمل این محموله نفت، مشمول عنوان کشتی شناخته شود، مگر آن که ‏ثابت شود هیچگونه رسوبی از نفت فله حمل شده در کشتی باقی نمانده است.‏
‏ 2ـ متن ذیل جایگزین بند(5) خواهد شد:‏
‏ 5 ـ « نفت» به معنای هرگونه نفت پایدار هیدروکربن معدنی همچون نفت خام، نفت سیاه، نفت دیزل سنگین و روغن می‌باشد، اعم از ‏آن که به عنوان کالا در کشتی حمل گردد یا در مخازن سوخت کشتی موجود باشد.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین بند (6) خواهد شد: ‏
‏ 6 ـ « خسارت آلودگی» عبارت است از:‏
‏ الف ـ تلف یا زیان به بارآمده در خارج از کشتی در اثر آلودگی ناشی از خروج یا تخلیه نفت از کشتی، قطع نظر از محل وقوع این خروج یا ‏تخلیه، مشروط بر آن که پرداخت غرامت در ازای آسیب وارده بر محیط زیست به استثنای عدم‌النفع حاصل از آسیب مزبور، محدود به هزینه ‏اقدامات معقولی شود که عملاً برای اصلاح وضعیت انجام پذیرفته است یا باید انجام بپذیرد.‏
‏ ب ـ هزینه‌های اقدامات پیشگیرانه و تلف یا زیان ناشی از این اقدامات پیشگیرانه.‏
‏ 4ـ متن ذیل جایگزین بند (8) خواهد شد:‏
‏ 8 ـ « سانحه» به معنای هر واقعه یا مجموعه‌ای از وقایع ناشی از منشأ واحد می‌باشد که باعث خسارت آلودگی شود یا تهدید شدید و ‏قریب‌الوقوع بروز چنین خساراتی را موجب شود.‏
‏ 5 ـ متن ذیل جایگزین بند (9) خواهد شد:‏
‏ 9ـ « سازمان» عبارت است از سازمان بین‌المللی دریانوردی. ‏
‏ 6 ـ پس از بند (9)، بند جدیدی با متن ذیل درج می‌گردد:‏
‏ 10ـ « کنوانسیون مسؤولیت (1969)» عبارت است از کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1969). ‏برای دولتهای متعاهد به پروتکل (1976) آن کنوانسیون، عبارت مزبور به معنای کنوانسیون مسؤولیت (1969) اصلاح شده توسط آن پروتکل ‏خواهد بود.‏
‏ ماده3ـ متن ذیل جایگزین ماده (2) کنوانسیون مسؤولیت (1969) خواهد شد:‏
‏ این کنوانسیون منحصراً شامل موارد ذیل خواهد بود:‏
‏ الف ـ خسارت آلودگی ایجاد شده:‏
‏ 1ـ در سرزمین، و همچنین دریای سرزمینی یک دولت متعاهد، و ‏
‏ 2ـ در منطقه انحصاری اقتصادی یک دولت متعاهد که براساس حقوق بین‌الملل تعیین شده است، یا اگر یک دولت متعاهد چنین منطقه‌ای ‏را تعیین ننموده است، در منطقه‌ای فراتر و مجاور با دریای سرزمینی آن دولت که براساس حقوق بین‌المللی تعیین شده است که این منطقه ‏نباید بیش از 200 مایل دریایی از خط مبدأیی که عرض دریای سرزمینی از آن اندازه‌گیری می‌شود امتداد یابد.‏
‏ ب ـ اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به حداقل رساندن خسارت مزبور، در هر محلی که انجام شوند.‏
‏ ماده4ـ ماده (3) کنوانسیون (1969) به صورت ذیل اصلاح می‌گردد:‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد:‏
‏ 1ـ به استثناء موارد پیش‌بینی شده در بندهای (2) و (3) این ماده، مالک کشتی در زمان سانحه، یا در موردی که سانحه متشکل از ‏مجموع چند واقعه است، مالک کشتی در زمان اولین واقعه، مسؤول هرگونه خسارت آلودگی خواهد بود که در نتیجه سانحه توسط کشتی به ‏بارآید.‏
‏ 2ـ متن ذیل جایگزین بند (4) خواهد شد: ‏
‏ 4ـ هیچگونه ادعائی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی علیه مالک، مسموع نخواهد بود مگر مطابق با مقررات این کنوانسیون منوط به ‏رعایت مفاد بند (5) این ماده، هیچگونه ادعائی برای جبران خسارت ناشی از آلودگی بر مبنای این کنوانسیون یا هر مبنای دیگر علیه اشخاص ‏ذیل مسموع نخواهد بود:‏
‏ الف ـ مستخدمان یا نمایندگان مالک یا خدمه کشتی.‏
‏ ب ـ راهنما یا هر شخص دیگری که عضو خدمه کشتی نیست و خدماتی را برای کشتی انجام می‌دهد.‏
‏ ج ـ اجاره‌کننده (به هر شکل که تعریف شود و شامل اجاره‌کننده دربست کشتی هم خواهد بود)، مدیر یا بهره‌بردار کشتی.‏
‏ د ـ هر شخصی که با رضایت مالک یا براساس دستورالعمل یک مقام ذی‌صلاح دولتی عملیات نجات انجام می‌دهد.‏
‏ هـ ـ هر شخصی که اقدامات پیشگیرانه انجام می‌دهد.‏
‏ و ـ تمامی مستخدمان یا نمایندگان اشخاصی که در بندهای (ج)، (د) و (هـ) ذکر شده‌اند؛ مگر آن که خسارت به وجود آمده ناشی از فعل ‏یا ترک فعل شخص آنها باشد که با قصد ایراد خسارت یا با بی‌مبالاتی اما با علم به احتمال وقوع چنین خسارتی صورت گرفته باشد.‏
‏ ماده 5 ـ متن ذیل جایگزین ماده (4) کنوانسیون مسؤولیت (1969) می‌گردد: ‏
‏ هنگامی که سانحه‌ای بین دو یا چند کشتی اتفاق می‌افتد و در نتیجه آن خسارت آلودگی ایجاد می‌شود، مالکان کلیه کشتی‌های ‏مربوطه، مگر آن که طبق ماده (3) از مسؤولیت معاف شوند، مشترکاً و منفرداً مسؤول تمامی خسارتی خواهند بود که به نحو معقول قابل ‏تفکیک نیست.‏‎ ‎
‏ ماده6 ـ ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1969) به صورت ذیل اصلاح می‌گردد: ‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد: ‏
‏ 1ـ مالک کشتی حق دارد مسؤولیت خود را به موجب این کنوانسیون درخصوص هر سانحه واحد تا سقفی که به صورت ذیل محاسبه ‏می‌گردد تحدید نماید: ‏
‏ الف ـ سه ‌میلیون واحد محاسبه برای یک کشتی که ظرفیت آن از 5000 واحد ظرفیت تجاوز نکند.‏
‏ ب ـ برای یک کشتی با ظرفیتی بیش از مقدار فوق، در ازای هر واحد ظرفیت اضافه، 420 واحد محاسبه علاوه بر مقدار مذکور در بند ‏فرعی (الف).‏
‏ مشروط بر آن که کل میزان این سقف در هیچ حالتی از «7/59» میلیون واحد محاسبه تجاوز ننماید.‏
‏ 2ـ متن ذیل جایگزین بند (2) خواهد شد: ‏
‏ 2ـ در صورتی که ثابت شود خسارت آلودگی ناشی از فعل یا ترک فعل شخصی مالک بوده است، که با قصد ایراد این خسارت و یا با ‏بی‌مبالاتی و با علم به احتمال وقوع چنین خسارتی صورت گرفته است، مالک از حق تحدید مسؤولیت خود به موجب این کنوانسیون محروم ‏خواهد بود.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین بند (3) خواهد شد: ‏
‏ 3ـ مالک به منظور برخورداری از مزایای تحدید براساس بند (1) این ماده باید صندوقی معادل کل مبلغ نمایانگر سقف مسؤولیت خود، نزد ‏دادگاه یا دیگر مقام ذی‌صلاح هر یک از دولتهای متعاهدی که دعوی مطابق ماده (9) در آن دولتها اقامه می‌شود، یا در صورتی که دعوائی اقامه ‏نشود، نزد دادگاه یا دیگر مقام ذی‌صلاح هر یک از دولتهای متعاهدی که طبق ماده (9) می‌توان دعوائی در آن دولت اقامه نمود، افتتاح نماید. ‏افتتاح صندوق می‌تواند از طریق تودیع وجه یا ارائه ضمانت بانکی یا دیگر اقسام ضمانت قابل قبول طبق قانون دولت متعاهد محل افتتاح صندوق ‏صورت گیرد که میزان آن باید از نظر دادگاه یا دیگر مقام ذی‌صلاح کافی باشد.‏
‏ 4ـ متن ذیل جایگزین بند (9) خواهد شد:‏
‏ 9(الف) ـ « واحد محاسبه» مورد اشاره در بند (1) این ماده عبارت است از حق برداشت ویژه مطابق تعریف صندوق بین‌المللی پول، ‏مقادیر مورد اشاره در بند (1) بر مبنای ارزش پول ملی در مقایسه با حق برداشت ویژه در تاریخ تأسیس صندوق مذکور در بند (3) به پول ملی ‏تبدیل خواهد شد. ارزش پول ملی هر دولت متعاهدی که عضو صندوق بین‌المللی پول می‌باشد، در مقایسه با حق برداشت ویژه، طبق روش ‏ارزیابی مورد استفاده صندوق بین‌المللی پول که در تاریخ مورد نظر برای عملیات و معاملات آن معمول است، محاسبه خواهد شد. ارزش پول ‏ملی هر دولت متعاهدی که عضو صندوق بین‌المللی پول نیست در مقایسه با حق برداشت ویژه، مطابق روش تعیین شده توسط آن دولت ‏محاسبه خواهد شد.‏
‏ 9(ب) ـ با این وجود، دولت متعاهدی که عضو صندوق بین‌المللی پول نیست و قانون آن اجراء مفاد «بند 9 (الف)» را اجازه نمی‌دهد، ‏می‌تواند در زمان تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق به این کنوانسیون یا در هر زمانی پس از آن، اعلام کند که واحد محاسبه مذکور در بند 9 (الف) ‏معادل پانزده فرانک طلا خواهد بود. فرانک طلای مورد اشاره در این بند معادل است با شصت وپنج ونیم میلی‌گرم طلا با عیار نهصددرهزار تبدیل ‏فرانک به طلا به پولی ملی طبق قانون دولت مربوطه انجام خواهد گرفت.‏
‏ 9(ج) ـ محاسبه مورد اشاره در آخرین جمله بند 9(الف) و تبدیل مورد اشاره در بند 9(ب) به گونه‌ای انجام خواهد شد که تا حدامکان ‏نشانگر ارزش واقعی مقادیر مذکور در بند (1) براساس پول ملی دولت متعاهد ذی‌ربط باشد که در نتیجه اجراء سه جمله اول بند 9(الف) به ‏دست می‌آید. دولتهای متعاهد، حسب مورد، نحوه محاسبه براساس بند 9(الف) یا نتیجه تبدیل براساس بند 9(ب) و یا هرگونه تغییری در هر ‏یک از این موارد را به هنگام تودیع سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق به این کنوانسیون به امانتدار اسناد، اطلاع خواهند داد.‏
‏ 5 ـ متن ذیل جایگزین بند (10) خواهد شد: ‏
‏ 10ـ از نظر این ماده، ظرفیت کشتی عبارت است از ظرفیت ناخالص محاسبه شده براساس مقررات اندازه‌گیری ظرفیت مندرج در ضمیمه ‏‏(1) کنوانسیون بین‌المللی اندازه‌گیری ظرفیت کشتی‌ها، (1969).‏
‏ 6 ـ متن ذیل جایگزین جمله دوم بند (11) خواهد شد: ‏
‏ چنین صندوقی می‌تواند حتی هنگامی که طبق مفاد بند (2)، مالک حق تحدید مسؤولیت ندارد، ایجاد ‌شود ولی ایجاد آن در چنین موردی ‏مخل حقوق هر یک از مدعیان در مقابل مالک نخواهد بود.‏
‏ ماده 7ـ ماده (7) کنوانسیون مسؤولیت (1969) به صورت ذیل اصلاح خواهد شد: ‏
‏ 1ـ متن ذیل جایگزین دو جمله اول بند (2) می‌گردد:‏
‏ گواهینامه‌ای مبنی بر این که بیمه یا تضمین مالی دیگری مطابق مفاد این کنوانسیون موجود می‌باشد، پس از آن که مقام ذی‌صلاح دولت ‏متعاهد احراز نمود که الزامات بند (1) رعایت گردیده است، برای هر کشتی صادر خواهد شد. در مورد یک کشتی که در یک کشور متعاهد به ‏ثبت رسیده است، گواهینامه مزبور توسط مقام ذی‌صلاح دولت محل ثبت کشتی صادر یا تصدیق خواهد شد؛ در رابطه با یک کشتی که در یکی ‏از دولتهای متعاهد به ثبت نرسیده است، گواهینامه مزبور می‌تواند توسط مقام ذی‌صلاح هر یک از دولتهای متعاهد، صادر یا تصدیق گردد.‏
‏ 2ـ متن ذیل جایگزین بند (4) خواهد شد: ‏
‏ 4ـ گواهینامه مزبور در کشتی نگهداری خواهد شد و رونوشتی از آن نزد مقاماتی که سوابق ثبت کشتی را نگهداری می‌کنند، یا چنانچه ‏کشتی در یک دولت متعاهد به ثبت نرسیده است، نزد مقامات دولتی که گواهینامه را صادر یا تصدیق نموده است، به امانت سپرده خواهد ‏شد.‏
‏ 3ـ متن ذیل جایگزین جمله اول بند (7) خواهد شد: ‏
‏ گواهینامه‌های صادرشده یا تصدیق شده توسط یک دولت متعاهد مطابق بند (2)، توسط سایر دولتهای متعاهد برای منظور این ‏کنوانسیون مورد قبول قرار خواهد گرفت و از سوی دیگر دولتهای متعاهد دارای همان میزان اعتبار تلقی خواهند شد که گواهینامه‌های صادره یا ‏تصدیق توسط خود آنها از آن برخوردار می‌باشند، حتی اگر برای کشتی‌ای صادر یا تصدیق شده باشد که در یک دولت متعاهد به ثبت نرسیده ‏است.‏
‏ 4ـ در جمله دوم بند (7)، کلمات « با دولت محل ثبت کشتی» جای خود را به « با دولت صادرکننده یا تصدیق‌کننده» خواهد داد.‏
‏ 5 ـ متن ذیل جایگزین جمله دوم بند (8) خواهد شد: ‏
‏ در چنین موردی خوانده می‌تواند، حتی در صورتی که مالک از حق تحدید مسؤولیت خود به موجب بند (2) ماده (5) برخوردار نباشد، از ‏مزایای سقف مسؤولیتهای مذکور در بند (1) ماده (5) بهره‌مند گردد.‏
‏ ماده 8 ـ ماده (9) کنوانسیون مسؤولیت (1969) به شرح ذیل اصلاح می‌گردد: ‏
‏ ـ متن ذیل جایگزین بند (1) خواهد شد: ‏
‏ 1ـ هنگامی که یک سانحه موجب بروز خسارت آلودگی در سرزمین یک یا چند دولت متعاهد و از جمله دریای سرزمینی یا منطقه مورد ‏اشاره در ماده (2) می‌گردد، یا در سرزمین، دریای سرزمینی و یا منطقه مزبور، اقدامات پیشگیرانه جهت پیشگیری یا به‌حداقل رساندن خسارت ‏آلودگی انجام می‌پذیرد، طرح دعاوی پرداخت غرامت فقط می‌تواند در دادگاههای این دولت یا دولتهای متعاهد اقامه گردد. خوانده باید در مهلت ‏معقول، از این دعوی مطلع گردد.‏
‏ ماده9ـ پس از ماده (12) کنوانسیون مسؤولیت (1969) دو ماده جدید به شرح ذیل اضافه می‌گردد:‏
‏ ماده 12 مکرر (اول) ـ مقررات موقتی
‏ مقررات موقتی ذیل در مورد دولتی مجری خواهد بود که در زمان بروز سانحه هم متعاهد به این کنوانسیون است و هم متعاهد به ‏کنوانسیون مسؤولیت (1969): ‏
‏ الف ـ هرگاه سانحه‌ای موجب بروز خسارت آلودگی در حوزه شمول این کنوانسیون گردد، در صورتی و تا حدودی که مسؤولیتی براساس ‏کنوانسیون مسؤولیت (1969) پدید آید، مسؤولیت ناشی از این کنوانسیون مرتفع می‌گردد.‏
‏ ب ـ هرگاه سانحه‌ای موجب بروز خسارت آلودگی در حوزه شمول این کنوانسیون گردد، و دولت مورد نظر هم متعاهد به این کنوانسیون و ‏هم متعاهد به کنوانسیون بین‌المللی تأسیس صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971) باشد، مسؤولیت باقیمانده پس از ‏اعمال بند فرعی (الف) این ماده فقط تا میزانی مطابق این کنوانسیون به قوت خود باقی خواهد بود که خسارت آلودگی پس از اعمال ‏کنوانسیون (1971) مزبور، همچنان جبران نشده باقی بماند.‏
‏ ج ـ در اجراء بند (4) ماده (3) این کنوانسیون، عبارت « این کنوانسیون» باید به‌ گونه‌ای تفسیر شود که حسب مورد به این کنوانسیون یا ‏به کنوانسیون مسؤولیت (1969) اشاره نماید.‏
‏ دـ در اجراء بند (3) ماده (5) این کنوانسیون، کل مبلغ موجودی صندوقی که باید افتتاح شود به میزان مسؤولیتی که طبق بند فرعی ‏‏(الف) این ماده رفع شده تلقی می‌گردد، کاهش خواهد یافت.‏
‏ ماده 12 مکرر (دوم) ـ مقررات نهایی
‏ مقررات نهایی این کنوانسیون عبارتند از مواد (12) تا (18) پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مسؤولیت (1969)، اشارات به عمل ‏آمده به دولتهای متعاهد در این کنوانسیون به منزله اشاره به دولتهای متعاهد به آن پروتکل خواهد بود.‏
‏ ماده 10 ـ نمونه گواهینامه ضمیمه این پروتکل جایگزین نمونه گواهینامه منضم به کنوانسیون مسؤولیت (1969) خواهد شد.‏
‏ ماده 11 ـ 1ـ کنوانسیون مسؤولیت (1969) و این پروتکل باید میان طرفهای متعاهد به این پروتکل هر دو به عنوان یک سند واحد قرائت و ‏تفسیر شوند.‏
‏ 2ـ مواد (1) تا (12) مکرر (دوم) کنوانسیون مسؤولیت (1969)، شامل گواهینامه نمونه، که توسط این پروتکل اصلاح شده‌اند، به عنوان ‏کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1992) (کنوانسیون مسئوولیت 1992) شناخته می‌شوند.‏

مقررات نهایی

‏ ماده 12 ـ امضاء تصویب، پذیرش، تأیید و الحاق‏
‏ 1ـ این پروتکل از تاریخ 15 ژانویه 1993 میلادی برابر با 25/10/1372 هجری‌شمسی لغایت 14 ژانویه 1994 میلادی برابر با 24/10/1373 ‏هجری شمسی برای امضاء توسط تمامی دولتها مفتوح می‌باشد.‏
‏ 2ـ ضمن رعایت بند (4)، هر دولت می‌تواند به طرق ذیل به این پروتکل متعهد گردد: ‏
‏ الف ـ امضاء به شرط تصویب، پذیرش یا تأیید و متعاقب آن، تصویب، پذیرش یا تأیید، یا‏
‏ ب ـ الحاق‏
‏ 3ـ تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق با تودیع یک سند رسمی بدین مضمون نزد دبیرکل سازمان اعتبار خواهد یافت.‏
‏ 4ـ هر یک از دولتهای متعاهد به کنوانسیون بین‌المللی تأسیس صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی، (1971)، که از این ‏پس با عنوان کنوانسیون صندوق (1971) بدان اشاره خواهد شد، فقط در صورتی می‌تواند این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق ‏قرار دهد که در همان زمان پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون مزبور را نیز مورد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق قرار دهد، مگر آن که انصراف ‏خود را از کنوانسیون صندوق 1971، از تاریخ لازم‌الاجراء شدن این پروتکل برای آن دولت، اعلام دارد.‏
‏ 5 ـ دولتی که به این پروتکل متعاهد است ولی از طرف‌های متعاهد کنوانسیون مسؤولیت (1969) نمی‌باشد، در روابط خود با سایر ‏دولتهای متعاهد به این پروتکل، مقید به مفاد کنوانسیون مسؤولیت (1969)، اصلاح شده توسط این پروتکل می‌باشد ولی در رابطه با دولتهای ‏متعاهد به کنوانسیون (1969) مقید به مفاد کنوانسیون مسؤولیت (1969) نیست.‏
‏ 6 ـ هر سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق که پس از لازم‌الاجراءشدن هرگونه اصلاحیه وارد بر کنوانسیون مسؤولیت (1969) اصلاح شده ‏توسط این پروتکل، تودیع گردد، شامل کنوانسیون اصلاح شده توسط این پروتکل و اصلاحیة مزبور خواهد بود.‏
‏ ماده 13ـ لازم‌الاجراء شدن
‏ 1ـ این پروتکل 12 ماه پس از تاریخی که در آن 10 دولت، شامل چهار دولت که ظرفیت ناخالص ناوگان نفتکش آنها دست کم یک‌میلیون ‏واحد است، اسناد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود را نزد دبیرکل سازمان تودیع نمایند، لازم‌الاجراء خواهد شد.‏
‏ 2ـ با این حال، هر یک از دولتهای متعاهد کنوانسیون صندوق (1971) می‌تواند در زمان تودیع سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق خود به ‏این پروتکل، اعلام نماید که سند مزبور برای منظور این ماده تا انقضاء مهلت شش ماهه مذکور در ماده (31) پروتکل 1992 جهت اصلاح ‏کنوانسیون صندوق 1971، فاقد اثر می‌باشد. دولتی که به کنوانسیون صندوق 1971 متعاهد نیست اما سند تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق ‏خود را به پروتکل 1992 جهت اصلاح کنوانسیون صندوق 1971 تودیع می‌نماید نیز می‌تواند در همین زمان اعلامیه‌ای را مطابق این بند صادر ‏نماید.‏
‏ 3ـ هر دولتی که اعلامیه‌ای را مطابق بند قبل صادر نموده است می‌تواند در هر زمان با دادن اطلاعیه‌ای خطاب به دبیرکل سازمان، آن را ‏پس بگیرد. پس گرفتن اعلامیه، از تاریخ دریافت اطلاعیه مؤثر خواهد بود، مشروط بر آن که در این تاریخ، دولت مزبور سند تصویب، پذیرش، تأیید ‏یا الحاق خود را به این پروتکل تودیع نموده باشد.‏
‏ 4ـ برای هر دولتی که پس از تأمین شرایط مندرج در بند (1) جهت لازم‌الاجراء شدن، این پروتکل را مورد تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق ‏قرار می‌دهد، این پروتکل (12) ماه پس از تاریخ تودیع سند مربوطه توسط این دولت لازم‌الاجراء خواهد گردید.‏
‏ ماده 14ـ بازنگری و اصلاح
‏ 1ـ سازمان می‌تواند برای منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون مسؤولیت (1992) اقدام به تشکیل یک کنفرانس نماید.‏
‏ 2ـ سازمان بنا به درخواست حداقل یک سوم دولتهای متعاهد، کنفرانسی از دولتهای متعاهد را به منظور بازنگری یا اصلاح کنوانسیون ‏مسؤولیت (1992) برگزار خواهد نمود.‏
‏ ماده 15ـ اصلاح مقادیر سقف مسؤولیت
‏ 1ـ بنا به درخواست حداقل یک چهارم دولتهای متعاهد، هرگونه پیشنهادی برای اصلاح مقادیر سقف مسؤولیت وضع شده در بند (1) ماده ‏‏(5) کنوانسیون مسؤولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل، توسط دبیرکل به تمامی اعضاء سازمان و کلیه دولتهای متعاهد ابلاغ خواهد ‏شد.‏
‏ 2ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که به صورت فوق پیشنهاد و ابلاغ می‌گردد باید حداقل شش ماه پس از تاریخ ابلاغ، به کارگروه (کمیته) حقوقی ‏جهت بررسی تسلیم گردد.‏
‏ 3ـ کلیه دولتهای متعاهد کنوانسیون مسؤولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل، اعم از آن که اعضای سازمان باشند یا نباشند، از ‏حق مشارکت در جلسات بررسی و تصویب اصلاحات توسط کارگروه (کمیته) حقوقی برخوردار هستند.‏
‏ 4ـ اصلاحات با رأی موافق اکثریت دوسوم دولتهای متعاهد حاضر و رأی‌دهنده در کارگروه (کمیته) حقوقی گسترش یافته طبق بند (3) به ‏تصویب می‌رسد، مشروط بر این‌که دست کم نصف دولتهای متعاهد در زمان رأی حاضر باشند.‏
‏ 5 ـ کارگروه (کمیته) حقوقی، هنگام کار بر روی پیشنهاد اصلاح مقادیر سقف مسؤولیت باید تجارب حاصل از سوانح و به ویژه میزان ‏خسارت حاصل از آنها، تغییرات ارزشهای پولی و اثر اصلاحیة پیشنهادی بر هزینه بیمه را مورد توجه قرار دهد. این کارگروه (کمیته) همچنین باید ‏رابطه میان سقفهای مسؤولیت در بند (1) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1969) اصلاح شده توسط این پروتکل و سقفهای مسؤولیت در بند ‏‏(4) ماده (4) کنوانسیون بین‌المللی تأسیس صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1992) را در نظر بگیرد.‏
‏ 6 ـ الف ـ هیچگونه اصلاحیه‌ای در رابطه با مقادیر سقف مسؤولیت را طبق این ماده نمی‌توان قبل از 15 ژانویه (1998) و همچنین قبل از ‏انقضاء مدت پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه قبلی مطابق این ماده مورد بررسی قرار داد. هیچگونه اصلاحیه‌ای به موجب این ماده ‏قبل از لازم‌الاجراء شدن این پروتکل قابل بررسی نیست.‏
‏ ب ـ هیچیک از سقفهای مسؤولیت را نمی‌توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون مسؤولیت (1969)، ‏اصلاح شده توسط این پروتکل به علاوه شش درصد (6%) در سال که از 15 ژانویه (1993) به صورت مرکب محاسبه می‌گردد، تجاوز نماید.‏
‏ ج ـ هیچیک از سقفهای مسؤولیت را نمی‌توان به میزانی افزایش داد که از مقدار سقف وضع شده در کنوانسیون مسؤولیت (1969) ‏اصلاح شده توسط این پروتکل ضرب ‌در سه تجاوز نماید.‏
‏ 7ـ هرگونه اصلاحاتی که طبق بند (4) به تصویب می‌‌رسد باید توسط سازمان به تمامی دولتهای متعاهد ابلاغ گردد. اصلاحات موردنظر ‏پس از انقضاء مدت (18) ماه از تاریخ ابلاغ، پذیرفته شده تلقی خواهد شد مگر آن که ظرف این مدت، دست کم یک چهارم دولتهایی که در زمان ‏تصویب اصلاحات توسط کارگروه (کمیته) حقوقی، جزو دولتهای متعاهد محسوب می‌شده‌اند، به سازمان اعلام نمایند که اصلاحات را ‏نمی‌پذیرند، که در این صورت، اصلاحیه مردود شمرده شده، بلااثر خواهد بود.‏
‏ 8 ـ اصلاحیه‌ای که مطابق بند (7) پذیرفته شده تلقی گردد، 18 ماه پس از تاریخ پذیرش لازم‌الاجراء خواهد شد.‏
‏ 9ـ تمامی دولتهای متعاهد، مقید به اصلاحیه خواهند بود مگر آن که مطابق بندهای (1) و (2) ماده (16)، حداقل شش ماه قبل از ‏لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه از این پروتکل انصراف دهند. این انصراف، از زمان لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه، مؤثر خواهد شد.‏
‏ 10ـ هنگامی که اصلاحیه‌ای توسط کارگروه (کمیته) حقوقی به تصویب می‌رسد ولی مهلت 18 ماهه پذیرش آن هنوز منقضی نگردیده ‏است، دولتی که طی این مهلت جزو دولتهای متعاهد می‌گردد، پس از لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه، بدان مقید خواهد بود. دولتی که پس از این ‏مهلت جزو دولتهای متعاهد می‌شود، مقید به اصلاحیه‌ای که طبق بند (7) پذیرفته شده است، خواهد بود. در موارد مذکور در این بند، یک دولت ‏در تاریخ لازم‌الاجراء شدن اصلاحیه یا در تاریخی که این پروتکل برای دولت مزبور لازم‌الاجراء می‌گردد، اگر تاریخ اخیر بعد از تاریخ لازم‌الاجراء شدن ‏اصلاحیه فرا برسد، مقید به اصلاحیه خواهد شد.‏
‏ ماده 16ـ انصراف
‏ 1ـ هر یک از طرفهای متعاهد می‌تواند در هر زمان پس از تاریخی که این پروتکل برای آن دولت متعاهد لازم‌الاجراء می‌گردد از آن انصراف ‏دهد.‏
‏ 2ـ انصراف از طریق تودیع سندی نزد دبیرکل سازمان اعتبار خواهد یافت.‏
‏ 3ـ انصراف، پس از انقضای مدت 12 ماه، یا هر مدت طولانی‌تری که در سند انصراف قید شده باشد، از تاریخ تودیع سند نزد دبیرکل ‏سازمان مؤثر خواهد بود.‏
‏ 4ـ میان طرفهای متعاهد این پروتکل، انصراف هر یک از آنها از کنوانسیون مسؤولیت (1969) طبق ماده (16) آن کنوانسیون تحت هیچ ‏شرایطی به عنوان انصراف آنها از کنوانسیون مسؤولیت (1969) به صورت اصلاح شده توسط این پروتکل تعبیر نخواهد شد.‏
‏ 5 ـ انصراف از پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) توسط دولتی که همچنان به کنوانسیون صندوق (1971) متعاهد ‏باقی می‌ماند، به منزلة انصراف از این پروتکل تلقی خواهد شد. این انصراف از تاریخی مؤثر خواهد بود که در آن تاریخ، انصراف از پروتکل (1992) ‏جهت اصلاح کنوانسیون صندوق (1971) مطابق ماده (34) آن پروتکل اثر می‌یابد.‏
‏ ماده 17ـ تودیع
‏ 1ـ این پروتکل و هرگونه اصلاحاتی که طبق ماده (15) به تصویب می‌رسد، نزد دبیرکل سازمان تودیع خواهد شد.‏
‏ 2ـ دبیرکل سازمان باید:‏
‏ الف ـ موارد ذیل را به اطلاع تمامی دولتهای امضاءکننده یا ملحق شده به این پروتکل برساند:‏
‏ 1ـ هر امضاء یا تودیع سند جدید به همراه تاریخ آن.‏
‏ 2ـ هرگونه اعلامیه و اطلاعیه طبق ماده (13) و هرگونه اعلامیه و ابلاغیه مطابق بند (9) ماده (5) کنوانسیون مسؤولیت (1992).‏
‏ 3ـ تاریخ لازم‌الاجراء شدن این پروتکل.‏
‏ 4ـ هرگونه پیشنهاد جهت اصلاح مقادیر سقف مسؤولیت که طبق بند (1) ماده (15) مطرح گردیده است.‏
‏ 5 ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که به موجب بند (4) ماده (15) به تصویب رسیده است.‏
‏ 6 ـ هرگونه اصلاحیه‌ای که طبق بند (7) ماده (15) تصویب شده تلقی می‌گردد، به همراه تاریخی که اصلاحیه مزبور براساس بندهای (8) ‏و (9) آن ماده لازم‌الاجراء می‌گردد.‏
‏ 7ـ تودیع هرگونه سند خروج از این پروتکل به همراه تاریخ تودیع و تاریخی که انصراف اثر خواهد یافت.‏
‏ 8 ـ مواردی که طبق بند (5) ماده (16)، انصراف باید مفروض تلقی شود.‏
‏ 9ـ هرگونه ابلاغیه‌ای که در مواد این پروتکل ضروری دانسته شده است.‏
‏ ب ـ نسخ موثق این پروتکل را برای تمامی دولتهای امضاءکننده و تمامی دولتهایی که به این پروتکل ملحق می‌شوند ارسال نماید.‏
‏ 3ـ در اسرع وقت پس از لازم‌الاجراء شدن این پروتکل، متن آن باید جهت ثبت و انتشار طبق ماده (102) منشور سازمان ملل، توسط ‏دبیرکل سازمان برای دبیرخانه سازمان ملل ارسال گردد.‏
‏ ماده 18ـ زبانها
‏ این پروتکل در یک نسخه اصلی به زبانهای عربی، چینی، انگلیسی، فرانسه، روسی و اسپانیایی تنظیم شده است که تمامی این متون ‏از اعتبار یکسان برخوردارند.‏
‏ لندن، 27 نوامبر 1992 میلادی برابر با 6 آذر 1371 هجری شمسی.‏
‏ در تأیید مراتب فوق، امضاءکنندگان ذیل که توسط دولتهای مربوطه خود برای این منظور طبق موازین اختیار یافته‌اند، این پروتکل را به امضاء ‏می‌رسانند.(1)‏

ضمیمه
‏(گواهینامه بیمه یا سایر ضمانتهای مالی در رابطه با مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی صادر شده بر اساس مفاد ماده (7) ‏کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از خسارت آلودگی نفتی، (1992))‏

‏ نکات توضیحی:‏
‏ 1ـ در صورت تمایل، عنوان دولت می‌تواند شامل اشاره به مقام دولتی ذی‌صلاح کشور محل صدور گواهینامه نیز باشد.‏
‏ 2ـ در صورتی که کل مبلغ ضمانت از چند منبع تأمین شده باشد، میزان هر یک از این منابع باید مشخص شود.‏
‏ 3ـ اگر ضمانت به چند صورت ارائه شده باشد، این موارد باید ذکر گردند.‏
‏ 4ـ در قسمت ذیل عنوان « مدت اعتبار ضمانت» باید تاریخی که این ضمانت از آن تاریخ مؤثر است قید گردد.‏
‏ قانون فوق مشتمل بر ماده واحده منضم به متن پروتکل (1992) میلادی جهت اصلاح کنوانسیون بین‌المللی مسؤولیت مدنی ناشی از ‏خسارت آلودگی نفتی (1969) میلادی مشتمل بر مقدمه، هجده ماده، یک ضمیمه و نکات توضیحی و پروتکل (1992) جهت اصلاح کنوانسیون ‏تأسیس یک صندوق بین‌المللی برای جبران خسارت آلودگی نفتی (1971) مشتمل بر مقدمه و سی و نه ماده در جلسه علنی روز چهارشنبه ‏مورخ بیست و چهارم بهمن ماه یکهزار و سیصد و هشتاد مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 21/10/1385 به تأیید شورای محترم ‏نگهبان رسید.‏

رئیس مجلس شورای اسلامی ـ غلامعلی حدادعادل

نوع :
قانون
شماره انتشار :
18039
تاریخ تصویب :
1385/11/24
تاریخ ابلاغ :
دستگاه اجرایی :
وزارت راه وترابری
موضوع :